กาลครั้งหนึ่ง…นานมาแล้ว
มีเจ้าหญิงแห่งมวลบุปผชาติ
เธออาศัยอยู่ในดินแดนงดงาม ที่มีทุ่งหญ้าเขียวขจี และดอกไม้บานสะพรั่ง
อาภรณ์ของเธอประดับด้วยดอกไม้แสนสวย
เจ้านกน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วเป็นเพื่อน…ขับขานบทเพลงแห่งธรรมชาติ
วันคืนเคลื่อนคล้อยราวกับท่วงทำนองเนิบช้าแผ่วเบา
เธอมีความสุขดีแล้ว
ยังจะต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีกล่ะ

flower princess3

แต่ทำไมนะ…ในใจเธอว่างเปล่าอย่างประหลาด
อะไรกันที่ขาดหายไป
บางวันเธออยากรู้…ที่อยู่ไกลออกไปจากทุ่งหญ้าเขียวขจีและเส้นขอบฟ้าโน้นคืออะไรกันนะ
เธอยังเยาว์นัก…ไฟฝันอันร้อนแรงคงยังคุกรุ่นอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ
บางครั้ง…เธออยากจะไปให้ถึงสุดขอบโลก
อยากจะเห็นปราสาทราชวังอันวิจิตรตระการ
ชาวเมืองเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางแสงสีเรืองรองและเสียงอึกทึก
หรือดิ่งลึกเข้าไปในป่าทึบ ที่ชนเผ่าดึกดำบรรพ์กู่ก้องคะนองไพร
แล่นเรือฝ่าเกลียวคลื่นสู่หมู่เกาะสวรรค์ทะเลใต้
เธอได้แต่ทอดถอนใจ…ริษยาผู้คนที่ออกไปท้าทายกับสิ่งล่อใจของโลก
แต่ทุกครั้งที่ใจเธอดิ้นรน เธอฉุกคิดถึงคำสอนของท่านผู้เฒ่า
ผู้ชาญฉลาดลุ่มลึกและรู้แจ้งในความลับของจักรวาล
ท่านว่า…โลกนี้ไม่มีอะไรสวยงาม ไม่มีสิ่งใดเป็นของเธอ แม้แต่ร่างกายของเธอเอง
เธอสงสัย…ก็เธอยังเห็นความงามของโลกใบนี้
อย่างเช่นธรรมชาติอันสวยงามรอบตัวเธอนี่ไง
จะกล่าวว่าสิ่งที่งามเป็นสิ่งไม่งามไปได้อย่างไรกันเล่า
ท่านแย้มยิ้ม…แล้วย้อนถามเธอว่า แล้วสิ่งที่เธอเห็นนั้นจะคงอยู่ตลอดชั่วกาลนานหรือ
ไม่หรอก…เธอยอมรับ ไม่มีวัตถุใดบนโลกนี้จะคงอยู่ชั่วกาลนาน แม้แต่ร่างกายเธอเอง วันหนึ่งก็ต้องสูญสลายไป
นั่นแหละ…คือความไม่งามของโลก ท่านกล่าว
แล้วอะไรล่ะ คือความงามที่แท้จริง ที่ไม่กลับกลายเปลี่ยนแปลง ที่จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์…เธอถาม
สิ่งนั้นมีอยู่จริงแท้แน่นอน…ท่านตอบ เธอจะไปถึงได้ ขอเพียงเธอตระหนักอยู่ประจำใจว่า โลกนี้ไม่มีอะไรสวยงาม มีแต่ความกลับกลายเปลี่ยนแปลง อีกทั้งไม่มีสิ่งใดเป็นของเธออย่างแท้จริงเลย แม้แต่ร่างกายของเธอเอง
เจ้าหญิงดอกไม้เพียรทำตามคำสั่งสอนของท่านผู้เฒ่า เธอเฝ้าคิดถึงความตายของตัวเองอยู่เป็นปกติ
จนวันหนึ่ง…เธอก็ได้พบอิสรภาพอย่างใหม่ ที่ปลอดโปร่งชุ่มชื่นใจยิ่งกว่าการเดินทางท่องไปในโลกกว้าง
เธอได้คิดแล้ว…ไม่ว่าจะเดินทางไกลโพ้นสักกี่ล้านไมล์
ทุกคนก็ยังพกพาเอาจิตดวงเดิมไปด้วยเสมอนี่
จิตที่ยังเปื้อนความหยิ่งทะนง ความอิจฉาริษยา และความมุทะลุดื้อรั้น
มันช่างเป็นเงาตามตัว คอยสำแดงฤทธิ์เดชออกมากวนใจเจ้าของได้เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
จิตจะนำความสุขมาให้ก็ต่อเมื่อเธอขจัดความไม่ดีต่างๆ จนหมดสิ้นไป
คราวนี้เธอพอจะรู้แล้ว ว่าอะไรกันแน่ที่เป็นของเธออย่างแท้จริง
ไม่กลับกลายเปลี่ยนแปลง และจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์
เธอไม่นึกฝันถึงการนำพาร่างกายตัวเองไปสู่ดินแดนอันงามตระการอีก
เพราะเธอรู้…เธอสามารถไปที่ใดก็ได้ตามต้องการ โดยไม่ต้องแบกร่างกายอันเป็นภาระหนักหน่วงอีกต่อไป
แล้วเจ้าหญิงดอกไม้ก็อยู่อย่างมีความสุขตลอดกาล…ตลอดไป